Waarom toch zo onzeker? • Over geloven in jezelf en vertrouwen op je gevoel

Je gaat naar de lessen, zet alles op alles, studeert keihard. Je gelooft dat het gelukt is tot je je resultaten ziet. Oeps. Verkeerde aanpak, onderschatting, foute studiekeuze,… Allemaal redenen waarom de moed je in de schoenen kan zakken aan het begin van je studentencarrière. Dan zijn er de moedige volhouders die geloven dat het in augustus wel lukt, de moedige twijfelaars die hun studiekeuze herdenken en de Stefanies die er een gat in hun zelfvertrouwen aan overhouden.

Ik denk dat er een tikfout in mijn puntenlijst is geslopen en er 10 of 9 had moeten staan in plaats van de combinatie van de twee. Dit is zoiets dat men “het toppunt” noemt, het toppunt van onzekerheid. Moest het je geruststellen: ik vind het zelf ook lachwekkend. Maar tegelijk wekt het onrust. Gaat het nu echt duren tot ik mijn masterdiploma (met een of andere onderscheiding) in handen heb om in mijn kunnen te geloven? En zelfs dan…

Mama zegt dat dat “piekeren” altijd al in mij gezeten heeft. Zelfs in de lagere school kon ik ’s avonds plots de oplossingen van mijn wiskunde-oefeningen in twijfel trekken, wenen en mijn ouders stress bezorgen voor al de slapeloze schooljaren die nog zouden volgen. Allemaal om de volgende dag een 8, 9 of 10/10 terug te krijgen. Oh happy days…

Toch heb ik het gevoel dat hoe ouder ik word, hoe meer ik mezelf in twijfel trek. Met de beste wil in de wereld: zeg tien keer dat het me wel zal lukken en ik zal tien keer “kweenie” antwoorden. Als je het mij vraagt is dat een omgekeerde beweging. Al die jaren levenservaring waarin alles telkens op z’n pootjes terechtkwam en ik heel wat mooie resultaten en complimentjes verzamelde, ze lijken niet door te dringen in mijn bovenkamer.

Dat ik het goed wil doen “op school” vind ik niet gek. Ik denk dat we allemaal wel iets voelen voor goede prestaties als werknemer, ondernemer, student of wat dan ook.  Die onzekerheid gaat echter verder, bijvoorbeeld in het bloggen, en dat maakt het pas echt een spijtige zaak. Als ik terugkijk op wat ik schreef toen ik net begon met een stuk van mijn leven online te delen als 18-/19-jarige, was ik toen veel openhartiger. Ik dacht veel minder na over wat ik kon publiceren en wat niet en dan vooral in de zin van “hmm, wat gaan ze hiervan denken?” en “slaat dit eigenlijk ergens op?”. Dat getwijfel heeft ook te maken met later en dat ik van schrijven mijn beroep wil maken. Ik wil schrijven over politiek en onze maatschappij. Ik wil schrijven over mensen, over burgers. Ik zoek mijn stem en een blog helpt daarbij. Alleen is het niet zo evident om naast mijn studie mij ook online te uiten op een manier waar ik later nog mee geïdentificeerd wil worden. Geen idee of dit ergens op slaat voor jullie maar voor mij is het een goede samenvatting van waarom ik zo vastzit met alles.

Hoe pak ik dit nu aan? Tja, geen idee. Maar ik voel de drang om dit te delen en dat is al een goed én belangrijk teken. De dag nadat ik mijn resultaten kreeg werd ik immers wakker met woorden in mijn hoofd die ik moést neerschrijven en per se wou delen. Als ik dit kan aanhouden, mezelf niet zo serieus neem en kan relativeren, dan moet het lukken om meer in mezelf, mijn kennen en kunnen, te geloven. Bovendien heb ik tegelijk zin om een blogpost te schrijven over mijn citytrip met vriendinnen naar Barcelona, gewoon omdat dat leuk is.

I hope you know you are capable, brave & significant.

Photo credits: Ella Jardim via Unsplash

3 gedachtes over “Waarom toch zo onzeker? • Over geloven in jezelf en vertrouwen op je gevoel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s