22 maart 2016 | Ik voel me zo enorm klein

8u30, ik fris me op in de badkamer en zet de radio even aan. Net voor ik ‘m weer uitschakel hoor ik iets over Zaventem. Het woord aanslag valt. Ik stommel naar beneden en vraag aan mijn vader wat er gebeurd is. Hij bevestigt. Een aanslag. In België. In Brussel, in de luchthaven waar ik altijd heel blij naartoe ga, stond de wereld rond 8u stil voor de aanwezigen. Verdorie, hoe machteloos zijn we nu… Bruxelles ma belle, je t’aime. 

Dit soort gebeurtenissen maken mij heel stil. Papa toonde mij meteen beelden maar dat is allemaal zo onwezenlijk en absurd. Zeker als je net uit je veilige, warme bedje komt. Toch is het de keiharde realiteit. Maar ik kan er niet over praten. Wenen en snikken lukt me wel.

Waar gaat deze wereld naartoe?? Ik ben dankbaar voor mijn overvolle borden eten en warm huisje. Maar er was een tijd dat ik ook enorm dankbaar was om hier -het Westen, Europa, België- geboren te zijn. Begrijp me niet verkeerd, klagen is nog steeds overbodig. Het veiligheidsgevoel brokkelt echter verder af.

Mijn gedachten gaan uit naar de slachtoffers en de nabestaanden. Zoveel families liggen in puin, zoveel leed veroorzaakt door nutteloos geweld. Ik zal het nooit begrijpen.

Stay safe, share the love & stay strong.

Heel veel liefs, Stefanie

 

 

Advertenties

5 gedachtes over “22 maart 2016 | Ik voel me zo enorm klein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s