Happy highlights #2 werd plots heel irrelevant… 

Mijn oma dekt de tafel voor 2. Maar de tweede zal nooit meer de trap afstommelen voor koffie en bo’kes. Mijn vorige artikel -een jaaroverzichtje- sloot ik o.a. af met “…al mijn dierbaren leven nog…” maar dat was donderdagmiddag. Het leven neemt soms onverwachte wendingen. Ik ben mijn beste vriend kwijt.

De beste vriend die mijn maatje was sinds hij me voor het eerst vasthield. Mijn grootvader, vake, heeft ons onverwacht verlaten. Ik heb enorm veel verdriet. Het was een rare week, zo na de feestdagen. Ik geraakte nooit echt weer in de flow van het studeren. Ik keek heel erg uit naar oud & nieuw. Een grote pauze die je aan niemand hoeft te verantwoorden. We zouden ’s avonds met ons vier thuis eten (er was tiramisu als dessert! speculoostiramisu!) waarna ik met Abel naar zijn huis zou gaan om daar met zijn ouders het nieuwe jaar in te zetten. Maar toen Abel thuis aankwam, was papa onderweg naar mijn grootouders’ huis. En zat ik bibberend te wenen. Ik maakte mezelf nog een klein uurtje wijs dat “het allemaal wel goed ging komen”. Tot het telefoontje van papa. Mama’s reactie zei genoeg.

Zoals ik al zei was het heel onverwacht en dus ook onwezenlijk. “Hij zag er zo gezond uit aan de kersttafel”, zeiden we tegen elkaar. Maar een hartfalen, dat is niet te voorzien. 71 is ook veel te jong om te gaan, ook dat hebben we jammer genoeg niet in handen.

Ik ben blij dat hij Abel nog kon ontmoeten. Je kunt je misschien voorstellen dat het speciaal is als je enige kleindochter (en enige kleinkind for that matter) een relatie krijgt (die dan ook nog eens lang blijft duren). Ik kwam te weten dat vake een grote fan is van Abel. En het was zijn “mooiste kerst ooit”. Ook zijn laatste dus…

Mama vond het oké dat ik toch naar de thuis van het liefje zou gaan. Voor afleiding, om niet alleen te moeten slapen,… Tenslotte was het oud & nieuw. We praatten veel, ik dronk een beetje champagne, maar slapen? Ho maar. Ik kan aan niets anders denken. Mijn vake, die altijd zei hoe graag hij mij ziet en dat ik “zijn vriendje” ben, is er niet meer. Verdomme.

Een tekentalent ben ik absoluut niet maar dat neemt niet weg dat ik soms een beeld voor me heb dat ik per se wil tekenen… Toen we naar het vuurwerk keken, viel me plots op dat de (ongeveer halve) maan er mooi naast stond. Met daarboven 1 ster… Precies.

Dat moest me van het hart. Ik zal het ongetwijfeld moeilijker krijgen met ‘de kleine dingen appreciëren’ dus hoe het verdergaat met ‘Happy highlights’ zien we nog wel 🙂 Al ben ik apetrots dat er op de kist een bloemstukje “van zijn kleindochter” zal liggen. Witte rozen in de vorm van een hart geschikt, alleen van mij, voor mijn lieve opa.

Liefs, Stefanie

Advertenties

9 gedachtes over “Happy highlights #2 werd plots heel irrelevant… 

  1. Traantje moeten wegpinken bij het lezen van dit stuk… Helaas komt zoiets altijd wanneer we nog niet klaar zijn om los te laten, wanneer we het het minst zouden verwachten. Koester die momenten die jullie samen hadden met een lach en heel veel sterkte !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s